Heidendom is de Oude Religie

Artikelindex

Dogma

In het heidense geloof bestaat geen openbaring van de juiste manier om het goddelijke te benaderen. Heidenen zien hun religie als een van de vele die er zijn voor de spirituele zoeker.

De behoefte aan onwrikbare dogma’s is opvallender in het Westen dan in het Oosten en stamt van de monotheïstisch godsdiensten die de westerse maatschappij de afgelopen tweeduizend jaar hebben overheerst. Aanhangers van het hindoeïsme, bij wie het bekend staat als de Sanatana Dharma of Eeuwige Wet, hebben er geen moeite mee om met een veelheid van goden en godinnen en een breed scala van geloofsovertuigingen om te gaan. De verschillende versies van Uiteindelijke Werkelijkheid die de verschillende spirituele leren bieden worden niet als waarheden gezien, maar als aspecten van de werkelijkheid.

Aangezien er geen 'enige ware' openbaringen in het heidense geloof zijn, is er weinig dogma.
Heidenen (Oude Religie) menen dat de waarheid aan ieder van ons vanuit ons diepste innerlijke wordt geopenbaard. Zij wordt gevonden door meditatie en innerlijke reflectie. Dit vinden we ook terug in het Oosterse Geloof (bijvoorbeeld het hindoeïsme).

Het westerse heidendom is verwant aan het hindoeïsme waarin men veel verschillende cultische kan onderscheiden dat samen een religieus raamwerk vormt. Het hindoeïsme omvat met gemak een breed spectrum van geloven, met inbegrip van de verering van godinnen en goden, helden, dieren, bomen, planten, heilige stenen en geesten. De Uiteindelijke Werkelijkheid, zo meent men, gaat de beperkingen en dogma’s van de individuele cultische te boven. Westerse heidenen zijn het eens met de hindoe opvatting.
De religie (Dharana) van een ander aanvechten is een teken van een bekrompen geest.
De archetypen van de goden hebben hun oorsprong in het reservoir van beelden dat het collectieve onderbewuste van de mensheid is. Zij zijn immens sterk maar niet almachtig. Velen van de heidense Voorouders geloofden dat de goden zouden sterven als ze niet vereerd werden en dit ongeluk zal brengen.

Heidense waarheden worden in symbolische taal uitgedrukt. De mythen spreken eerder tot intuïtie en gevoel dan tot intellect. De leringen van de Kelten, Germanen en Noren worden door allegorieën, parabels, liederen en poëzie overgebracht, op de eeuwenoude wijze van ieder religieus onderricht. Hierdoor kon het oude geloof  - de Oude Religie - niet verloren gaan.