Lia van den Bulk

Gabriëlle, Koningin der Witte Wyven

Interview met Lia van den Bulk (1953 - 2005) door een journalist van Van Wad tot Stad (www.vanwadtotstad.nl) gepubliceerd in februari 2004

Goede indruk van een moderne Heks / Positieve energie vanuit Sexbierum

Het regent die avond dat het giet en ik heb om 20.00 uur een afspraak met Lia van den Bulk ergens in Sexbierum. Bij binnenkomst van de plaats nam ik al een afslag te vroeg, maar door twee wandelende dames werd ik weer “op weg” geholpen. Toen reed ik in één keer goed. Ik zag haar bordje op de deur en zocht een plaatsje om de auto even weg te zetten. Bij het uitstappen sta ik oog in oog met een zwarte kat, die later van Lia bleek te zijn. ’Ai, dacht ik bij me zelf, begint de magica me nu al om de oren te slaan’? Ik heb geleerd dat zwart slecht is, de kleur van de dood en nog veel meer verderf. Later bleek dat volgens Lia niet zo te zijn. Zwart is een gelukskleur en ze geeft bescherming. Ze heeft er daar 3 katten rondlopen. ’ Een zwarte kat is aan haar slechte naam gekomen, doordat ze alleen maar slechte mensen aanvallen’, zegt Lia. Dat was een hele opluchting. Ik nam plaats en zat voor de eerste keer in mijn leven tegenover een “echte“ heks, voor zover ik weet dan.

Zij is een familielid van Klazien uut Zalk, voodoo bestaat niet en roken is niet slecht. Ze is helemaal in het zwart gekleed en spreekt me aan of ze me al jaren kent. Lia is een goed mens, dat merkte ik al gelijk. We houden het beide op de Achterhoekse taal, omdat zij daar grotendeels geboren en getogen is. Gabriëlle is haar heksennaam. Haar leeftijd is 49 jaar en geboren te Arnhem. Later verkaste zij naar het Achterhoekse Zelhem. Op 16 jarige leeftijd verhuisde ze naar Deventer om daarna in Wapenveld haar eerste man, Ype Marssum, te leren kennen. De vader van Lia had daar een chauffeurscafé. Het stel trouwde in 1972 en het huwelijk bracht hun twee dochters. In 1996 overleed Ype, “Gabriëlle” hertrouwde een jaar later met de broer van Ype, Piet. Piet is 58 en geboren te Tzummarum. Beide wonen nu in Sexbierum waar Lia een praktijk aan huis heeft.

Lia helpt mensen via wegen van bovenaf. ‘Ik doe eigenlijk niets, ik ontvang het van boven en geef het door aan de mensen die het nodig hebben’, terwijl Piet me voorziet van koffie. Ook Piet blijkt een heks te zijn. Overigens, ik vind hem opvallend zwijgzaam. Daar is een redenen voor.

Lia is geboren en getogen in een heksenkring. Haar moeder was vroeger al koningin van de Witte Wieven (vrouwen) van Nederland. Dat heeft Lia overgenomen en vanaf het jaar 1200 na Christus staat al op papier dat de koningin van de Witte Wieven de baas is. Ik begrijp het niet helemaal en vraag Lia om uitleg. Lia: Je kunt het vergelijken met de koningin van een bijenzwerm. Er zit een grote massa bijen om de koningin heen die haar “verzorgt”. Zo gaat dat bij heksen ook’. Een koningin wordt opgevolgd door moeder en dochter. Men kan het een beetje vergelijken als met het koninklijke huis. Daar verneem je als kind niet veel van in het begin, het wordt een beetje achtergehouden. Lia: ‘Op latere leeftijd krijg je een tatoeage op je borst en weer wat later wordt je 3e graads ingewijd’. Dat is de hoogste graad om ingewijd te kunnen worden. Het teken dat zij koningin is laat ze me zien. Ze doet haar blouse iets naar beneden ik aanschouw op haar linkerborst de tatoeage, een panter met een pentagram. De verantwoordelijkheid van de koningin is groot. Als iemand heks wil worden geld er maar één regel, volgens Lia. ‘Onwetendheid is veiligheid’. Maar ze wordt ook vaak aangevallen door de kwade kanten weet ze me te vertellen. Als ik haar vraag me er iets meer over te vertellen weigert ze heel vriendelijk met de woorden, ’dat is geheim’. Dit is dan ook de reden dat Piet zwijgzaam toekijkt. Hij wil wel op dingen reageren maar hij mag het niet. De “koningin” is aan het woord. Als Piet wat uit de keuken moet halen, maakt Lia met haar vingers een wijzende knipbeweging met geluid wijzende richting keuken en Piet,……. gehoorzaamd. Dit gebeurt alleen bij het heks zijn, in het dagelijks leven zijn ze één.

Wat later na de koffie laat ze mij het huis zien. Ze heeft nog een zolderetage boven waar ze geregeld alleen vertoeft. Het is er huiselijk ingericht en ik verbaas me over de mooie heksenpoppen die er hangen. Ook staat er in de hoek een heuse bezem. ‘Ik ga er niet op zitten want ik heb hoogtevrees, trouwens hij start ook niet meer, verteld ze me lachend. Als ik wat lichtelijk verward naar haar uitspraak vraag zegt ze, ’nou gewoon, ik krijg hem niet meer aan de praat.’ Later ging het om een geintje, maar ik voelde me wel even iets opgelaten. Sta ik boven op zolder met een heks die “startproblemen” heeft met haar bezem. Leg dat je vrouw maar eens uit als zij niet weet waar je die avond bent geweest. ‘De bezem dient er voor om eerst je eigen geweten te reinigen’, legt ze me uit.

De behandelkamer zelf ziet er professioneel uit en de tarieven van de consulten zijn laag. Hier op heb ik huiswerk gedaan. Worden er bij behandelingen in sommige steden soms wel gages van € 60 tot € 80 gevraagd, Lia blijft “steken” op hooguit € 15 tot € 20. Lia is gewoon een goede “heks”. ‘Waarom kapitalen gaan vragen om de mensheid te dienen, dit is de reden dat er zoveel gerotzooid wordt met onze levensstijl, daarom worden we vaak achterdochtig nagekeken’. Als ik inmiddels weer plaats heb genomen op de bank moet ik één van haar katten aanhalen. Het uiterst zwarte dier geeft me kopjes en Lia is stomverbaasd. Zo erg zelfs dat ze Piet uit de keuken erbij roept. ‘Kijk Piet, dat heb ik hem nog nooit zien doen bij een vreemde, zegt Lia bijna opgewonden. ‘Wat ben ik toch een goed mens’, denk ik bij mezelf en krijg het gevoel dat ik de oorlogsdreiging in Irak in mijn eentje kan stoppen.

Lia steekt weer een sigaret op, de zoveelste. Ondanks de 3 infarcten die ze heeft gehad beslist zij wanneer ze dood gaat en niemand anders.

Verder hebben we het nog over verschillende vormen van genezingen die zij uitvoert. ‘Mensen herstellen voor 100% bij haar’, deelt ze me mede. We hebben het over wicca’s, paganisme, heksenmuziek, druïden, en nog meer dingen. Ik vraag haar naar een vorm van toekomstvoorspellingen. ‘Het kan 2 of 3 jaar vooruit’, weet ze me te vertellen. Dan probeer ik het anders en stel haar vragen waarop ik nog nooit een duidelijk antwoord heb gehad. Bekende ontvoeringszaken en het paranormale. We hebben er vele gehad hier in Nederland waaronder Caransa, Heineken, Toos van der Valk en Heijn. En dan de vele verdwijningen van mensen? ‘Voorspellen mag niet’, zegt Lia. Na een kleine discussie over de ontvoeringen en de afloop ervan graaf ik te diep en vraag ik niet meer verder.

Piet staat nog steeds naast me. Hij volgt het gesprek maar heeft de gehele avond nog geen 5 woorden gezegd. En dat ik hier al zo’n anderhalf uur zit. Piet krijgt het “commando” van Gabriëlle, om voor de journalist nog even een biertje te halen. Piet gehoorzaamt zonder op of om te kijken.

Dan gebeurt er iets vreemds. Terwijl ik vraag hoe het met mijn overleden moeder is, zij overleed in 1993, krijg ik van haar antwoorden die ze nooit kon weten. Hoe de relatie vroeger met haar was, hoe zij zelf was en hoe ze er uitzag. Als ik naar mijn vader vraag, deelt zij me mede dat hij momenteel bij m’n zuster leeft, want die heeft het niet gemakkelijk (mijn zwager is hartpatiënt en wordt voor de zoveelste keer gedotterd). Lia vertelt me dingen die ik mijn eigen vrouw nog nooit verteld had. Terwijl zij verder praat over andere kleine dingen, kan ik haar niet meer volgen, ik ben een beetje van slag. Zo goed als het gaat probeer ik de draad weer op te pakken wat me niet meer lukt. De verrassingselementen winnen het van de aandacht. Als we na een tijdje verder gaan komt de volgende “verrassing”. Ik wil nog een slinger geven aan mijn toekomst en zij weet precies wat voor kant ik op wil. Sterker nog, ik krijg adviezen waar het me van begint te duizelen. Ze verzekert me ervan dat ik mijn doel zal bereiken hoe hoog deze ook gegrepen lijkt te zijn. ‘Ik moet wel naar mijn vrouw blijven luisteren, want het huwelijk is goed en je moet nog wel een beetje gestuurd worden door haar tijdens dat proces’. Ik krijg te horen, terwijl ik van verbazing bijna begin te zweven. ‘Goh, denk ik bij mezelf, ik krijg van een heks te horen dat ik een sprookjeshuwelijk heb, kan het nog mooier’?

Nu wordt het even tijd voor een time-out en de opnamerecorder gaat even uit. Opnieuw wordt Piet naar de keuken gedirigeerd om die journalist zijn keel vochtig te houden en opnieuw gaat Piet naar de keuken. Als hij terugkomt neemt hij dit keer wel plaats op de bank. Plotseling staat hij op en haalt de tarotkaarten op omdat ik er naar vroeg.

Er wordt ruimte gemaakt op tafel en de kaarten worden uitgelegd. Ook nu komen er weer dingen naar boven die momenteel invloed hebben op mijn levensstructuur. Ze lijken te kloppen als een bus.

Lia van den Bulk, magnetiseur, paragnoste, masseur, natuurgeneeskundige, hypnotherapeut en…………….heks.

Voor alles gediplomeerd want haar diploma’s hangen aan de muur. Ik heb ze met eigen ogen gezien en aangeraakt.

Zij leest uit de kabbala, de voorganger van de Koran en de Bijbel en op Vrijdag de 13e komt ze niet buiten. Zij woont tussen de solitaire heksen in Sexbierum en op 21 September gedenken ze “Willemien” door middel van een heksenbijeenkomst. Er komen dan 12 à 13 heksen en voor ieder is er één fles witte wijn.

Geesten oproepen is volgens haar levensgevaarlijk en heeft niets te maken met het moderne medium.

Nadat ik doorgeef bijna klaar te zijn met het interview komt er in Piet steeds meer beweging. Hij begint zelfs vanuit zichzelf tegen mij te praten en vragen te stellen.
Als ik opsta om naar huis te gaan, vraag ik Lia of ik nog even haar toverstokje vast mag houden wat naast me op het altaar ligt. Zij pakt het, legt het me in de hand en begint de praten over de magische voorwerpen die op het stokje zijn bevestigd.

Het stokje doet haar niet zo veel maar het zijn meer de veren van een raaf en een kraai die haar aandacht trekken. ‘Ze zijn mooi zwart en brengen me geluk’.

Terwijl het buiten regent en het bijna stormt rij ik Sexbierum uit. Onderweg moet ik nog steeds even bijkomen van de uitspraken die ik van haar te horen heb gekregen. Ook mocht ik van haar, namens mijn moeder, een kaartje uit een doosje halen met een spreuk erop die zij mij als lijfspreuk meegaf. Ik moet hem altijd bij me dragen. Eenmaal thuisgekomen besluit ik nog even snel een biertje te gaan drinken voordat ik naar bed ga.

Maar eenmaal binnengekomen zit mijn buurman daar, aan “mijn” laatste flesje bier te drinken. ‘De verrekte duivel’, denk ik bij mezelf en neem een glas wijn.