Handvasten (heksenhuwelijk)

Artikelindex

Handenbinding

De (letterlijk) bindende factor in een handvastritueel is, dat de personen die de verbintenis aangaan aan elkaar worden verbonden. Zij geven elkaar de hand en worden met een koord of lint samengebonden. Sommige tradities maken de knoop niet heel strak, zodat de gehandvastte personen hun handen er naderhand uit kunnen trekken en de knoop, het symbool van hun verbintenis, kunnen bewaren. Andere tradities laten de mensen juist 24 uur aan elkaar zitten. Vaak zie je ook dat een deel van het gebruikte koord wordt gegeven aan hen die aanwezig waren bij de ceremonie.

Handvasting (eng: handfasting) wordt in Nederland ook wel  handenbinding genoemd. De naam komt van het traditionele gebruik dat de handen van de man en de vrouw (tegenwoordig kunnen dat natuurlijk ook twee mannen of twee vrouwen zijn) aan het einde van het huwelijksritueel samen worden gebonden met een magisch koord.

Handvasting is een zeer oud gebruik. Tot in de achttiende eeuw was dit de gangbare manier om te trouwen. De huwelijksvoltrekking werd bevestigd met een handdruk met beide handen tegelijk. In 1753 werd in Engeland een wet aangenomen waarbij het verplicht werd om een huwelijk te laten voltrekken door een geestelijke, in Schotland gebeurde dit in 1939. In Nederland en de meeste omringende landen was het lang geleden ook gebruikelijk om een huwelijksovereenkomst aan te gaan door middel van een handenbinding .